Okul öncesinden itibaren dil eğitimi verilmesine rağmen üniversite mezunlarımız özel bir dil eğitimi almadan ne yurtdışına gidebilmekte ne de herhangi bir dil sınavını hazırlıksız kazanabilmektedir. Hatta çoğumuz, yabancı dilde kendini ifade etmekten aciz. ‘My name is …’ ve ‘I am … yaers old.’ ifadeleri dışında bildiklerimiz pek az.

Türk tarihini koca bir çınara benzetiriz bazen. Kocaman dalları ve gür yaprakları vardır. Öyle iyi beslenir ki adeta hiç yaşlanmayacak gibi dimdiktir. Ama hep unuturlar çınar sevdalıları onu besleyen ve büyütenin ‘DİL’ olduğunu.

‘Güzel ve etkili konuşma işini en iyi yapan, hatip, Türkçe ve Edebiyat öğretmeni, sunucu ve üniversite hocaları olmalı.’(!)

Bu sıralamaya birkaç isim ekleyerek genelde insanlarımız güzel ve etkili konuşmanın kendisinin işi olmadığı(?) kanaatindedir. (Böyle düşünmeyenler istisnadır. İstisnalar kaideyi bozmaz; ancak istisnalara da genel kaide uygulanmaz diyerek her birini tebrik eder, teşekkürü bir borç biliriz.)